ครอบครัว

  • เมื่อหมอนิดาค้นพบความลับต้องห้ามของลูกชายในห้องขยะโรงพยาบาล

    Admin 0 ความเห็น

    ฉันชื่อหมอนิดา ทุกคนเรียกฉันว่า “หมอนิด” ฉันเป็นหมอวัย 38 ปี ทำงานอยู่ที่โรงพยาบาลเอกชนแห่งหนึ่งในกรุงเทพฯ ฉันเป็นแม่หม้ายเลี้ยงลูกชายวัย 18 ปีชื่อธนากร หรือ “กร” ที่ฉันเรียกเขา ฉันทุ่มเทให้กับงานและลูกชายมาตลอด หลังจากสามีเสียไปหลายปี ฉันสูง 170 ซม. รูปร่างดี ผิวขาวเนียน ผมยาวดำขลับ เพื่อนร่วมงานชอบแซวว่าฉันสวยสะดุดตา ตาเรียว จมูกโด่ง ริมฝีปากอวบอิ่ม หน้าอก 36 นิ้ว เอวคอด สะโพกผาย แต่ฉันไม่เคยสนใจเรื่องนี้ ฉันแต่งตัวเรียบร้อย เสื้อผ้าสุภาพ แต่คนมักทักว่ารูปโฉมของฉันดึงดูดสายตา ฉันไม่ค่อยคิดถึงเรื่องความรักหรือความต้องการส่วนตัว ชีวิตฉันมีแค่งานและกรเท่านั้น

    คืนนั้นประมาณสี่ทุ่ม ฉันยังอยู่ที่โรงพยาบาล กำลังจะกลับบ้าน แต่ดันนึกได้ว่าเอกสารคนไข้สำคัญที่ฉันเผลอทิ้งลงถังขยะเมื่อวานยังไม่ได้เอากลับมา เป็นความผิดพลาดที่ฉันต้องแก้ไขให้ได้ เอกสารจากห้องทำงานของฉันน่าจะถูกนำไปทิ้งที่ห้องขยะชั้นใต้ดินแล้ว ฉันเลยคว้าถุงมือยางแล้วเดินลงไป ห้องขยะมืดสลัว ร้อนอบอ้าว ไม่มีแอร์ กลิ่นขยะลอยคละคลุ้ง ฉันเริ่มคุ้ยถังขยะ มองหาเอกสารท่ามกลางกองกระดาษและของเสียทางการแพทย์ เสื้อคลุมแพทย์เริ่มร้อน ฉันถอดมันออกวางพาดเก้าอี้ แต่ยังร้อนอยู่ดี เลยปลดกระดุมเสื้อเชิ้ต เหลือแต่เสื้อกล้ามสีขาวรัดรูปที่เปียกชื้นจากเหงื่อ ติดกับผิว เน้นให้เห็นส่วนโค้งเว้าของร่างกาย

    ขณะที่คุ้ยขยะอยู่นั้น ฉันได้ยินเสียงพึมพำจากด้านหลังห้องขยะ ซึ่งมีห้องเล็กๆ สำหรับพักผ่อนของพนักงานทำความสะอาด ความอยากรู้ทำให้ฉันค่อยๆ เดินไปแง้มประตูดู แล้วฉันก็ช็อกกับภาพที่เห็น ลูกชายของฉัน กร นั่งอยู่บนม้านั่งไม้ เปลือยท่อนบนในแสงสลัว มือของเขากำลังเคลื่อนไหวอย่างเป็นจังหวะ จับอวัยวะเพศของตัวเอง สายตาจ้องไปที่หนังสือพิมพ์เก่าๆ ฉบับหนึ่ง ใจฉันเต้นแรงเมื่อเห็นภาพในนั้น—เป็นรูปฉันจากจดหมายข่าวของโรงพยาบาล ถ่ายตอนงานการกุศล ฉันใส่ชุดเดรสที่รัดรูป ยิ้มอย่างมั่นใจ กรพึมพำเบาๆ “แม่… สวยขนาดนี้… ผมทนไม่ไหวแล้ว…”

    ร่างกายฉันเหมือนถูกตรึง ใจสั่นด้วยความตกใจและความรู้สึกแปลกๆ ที่พลุ่งพล่านในตัว ฉันไม่เคยมองกรในแง่นั้น เขาเป็นลูกชาย เป็นเด็กฉลาดที่ได้ใบหน้าคมเข้มจากพ่อ รูปร่างสูงเพรียวแต่แข็งแรง แต่ตอนนี้ เห็นเขาในสภาพนี้ เสียงครางแผ่วเบา เรียกชื่อฉันด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความปรารถนา มันผิด แต่ฉันรู้สึกร้อนผ่าวไปทั้งตัว หัวใจเต้นแรงจนแทบจะระเบิด ฉันควรจะเดินหนี แต่เท้าฉันไม่ขยับ สายตายังจ้องมองร่างของเขา มือที่เคลื่อนไหวเร็วขึ้น เสียงครางที่ดังขึ้นเรื่อยๆ

    ฉันพยายามถอยหลัง แต่เท้าดันไปเหยียบถาดโลหะบนพื้น มันดัง “เพล้ง” สะท้อนในห้องเงียบ กรสะดุ้ง หันมามอง “แม่?!” เขาตกใจ รีบคว้าผ้าปิดตัว หนังสือพิมพ์ร่วงลงพื้น ใบหน้าเขาแดงก่ำ ผสมทั้งความอายและอะไรบางอย่าง—ความหิวกระหาย ฉันยืนนิ่ง สายตาเผลอมองไปที่ท่อนล่างของเขา ซึ่งยังคงเห็นร่องรอยของความตื่นตัว ฉันสวมแค่เสื้อกล้ามที่เปียกชื้น หน้าอกเด่นชัด ตัวฉันเองก็รู้สึกเหมือนถูกเปิดเผย “กร นี่ลูกทำอะไรอยู่?” ฉันถาม เสียงสั่น น้ำเสียงไม่มั่นคง สายตายังเผลอมองร่างกายเขา ไหล่กว้าง กล้ามเนื้อที่เริ่มเป็นสัดส่วนจากกีฬาที่เขาเล่น

    เขาลุกขึ้นยืน ช้าๆ สายตาจ้องฉันไม่วาง “ผม… ผมแค่…” เขาหยุดพูด ใบหน้าแดงจัด แต่สายตากลับมุ่งมั่น เขาก้าวเข้ามาใกล้ “แม่ ผมรู้ว่ามันผิด แต่ผมหยุดไม่ได้ ผมคิดถึงแม่ทุกวัน” เขาเข้าใกล้จนฉันรู้สึกถึงความร้อนจากร่างกายเขา สายตาของเขาลดลงมองหน้าอกฉันที่เสื้อกล้ามเน้นให้เห็นชัดเจน “แม่สวยเกินไป” เขาพูด เสียงทุ้มต่ำ “ผมพยายามไม่คิด แต่… ผมทนไม่ไหว”

    ใจฉันเต้นแรง “กร ไม่ได้นะ ลูกเป็นลูกชายแม่” ฉันพูด แต่เสียงมันอ่อนแอเกินไป เหมือนฉันไม่เชื่อในคำพูดตัวเอง เขายังก้าวเข้ามา มือแตะที่เอวฉันเบาๆ “แม่… ผมรักแม่ ผมอยากได้แม่ แค่ครั้งเดียวก็พอ” น้ำเสียงเขาสั่น แต่เต็มไปด้วยความมุ่งมั่น มือของเขาค่อยๆ ดึงชายเสื้อกล้ามของฉันขึ้น เผยให้เห็นผิวท้องเรียบเนียน แล้วสูงขึ้นจนเห็นยกทรงที่รัดแน่น เขาหายใจแรง “แม่… สวยขนาดนี้…” เขาพูด มือสั่นขณะปลดตะขอยกทรงออก

    ฉันควรจะผลักเขาออก แต่ฉันทำไม่ได้ ร่างกายฉันตอบสนองก่อนที่สมองจะสั่งการ หน้าอกของฉันเผยออกมา เขาครางในลำคอ “พระเจ้า… แม่…” เขาเอื้อมมือสัมผัส คลึงเบาๆ นิ้วโป้งลูบผ่านหัวนมที่แข็งเป็นไต ฉันสะดุ้ง ความเสียววูบผ่านร่างกาย “กร… ไม่ได้นะ…” ฉันพูด แต่เสียงมันเหมือนครวญคราง เขาไม่ฟัง ก้มลงดูดที่หน้าอกฉัน มือข้างหนึ่งบีบอีกข้าง นิ้วเขี่ยหัวนมอย่างชำนาญ ฉันครางออกมาโดยไม่รู้ตัว “กร… อ๊า… ลูกทำอะไร…” แต่ฉันไม่ได้ผลักเขาออก มือของฉันกลับจิกที่ไหล่เขา ร่างกายยอมจำนนต่อความรู้สึกที่พุ่งพล่าน

    เขาดึงหน้าฉันลง จูบฉันอย่างดุดัน ปากของเขาร้อนแรง ลิ้นสอดเข้ามา ฉันตอบรับโดยไม่รู้ตัว แลกลิ้นกับเขาเหมือนลืมไปว่าเขาเป็นลูกชาย “ปากแม่หอมมาก” เขาพูดขณะจูบ มือยังบีบและเขี่ยหน้าอกฉันไม่หยุด เขาดึงกระโปรงฉันลง กางเกงในตามลงไป ฉันยืนเปลือยกายต่อหน้าเขา ร่างกายขาวเนียนในแสงสลัว เขาจ้องมอง “แม่… สวยเกินกว่าที่ผมเคยฝัน” เขาพูด เสียงแหบ “ผิวขาว นมสวย… ผมไม่เคยเห็นอะไรแบบนี้”

    เขาคุกเข่าลง มือแยกขาของฉันออก ฉันสั่นเมื่อนิ้วของเขาแตะที่ร่องของฉัน “กร… ลูกจะทำอะไร?” ฉันถาม แต่ไม่ได้ขัดขวาง เขาก้มลง ริมฝีปากสัมผัสฉันตรงนั้น ลิ้นของเขาเลียอย่างช้าๆ ก่อนจะเร็วขึ้น ดูดเม็ดแตดของฉัน ฉันร้องออกมา “กร… อ๊า… เสียว…” น้ำของฉันไหลออกมา เขาดูดกินอย่างหิวกระหาย เสียงดังพล็อบแพล๊ม ฉันเสร็จไปหลายครั้ง ขาแทบทรุด เขาจับสะโพกฉันไว้แน่น “แม่… อร่อยมาก” เขาพูด เสียงทุ้ม “ผมอยากทำแบบนี้ทั้งคืน”

    ฉันหอบ “กร… พอแล้ว…” แต่เขาลุกขึ้น ถอดกางเกงยีนส์ออก ฉันเห็นเขาชัดเจน อวัยวะเพศแข็งขึง สายตาเขาคลั่งไคล้ “แม่ ผมต้องการแม่” เขาพูด เสียงสั่น เขาดึงฉันไปที่ม้านั่ง วางฉันลง มือของเขาสัมผัสทุกส่วนของร่างกายฉัน “ผมจะทำให้แม่มีความสุข” เขากล่าว เขาค่อยๆ สอดใส่เข้ามา ฉันร้องออกมาเมื่อรู้สึกถึงความแน่น “กร… เบาๆ…” ฉันขอร้อง เขาพยักหน้า เคลื่อนไหวช้าๆ ดวงตาจับจ้องใบหน้าฉัน

    “แม่… รู้สึกดีไหม?” เขาถาม ฉันพยักหน้าโดยไม่รู้ตัว “ดี… เสียวมาก…” ฉันยอมรับ เขายิ้ม ขยับเร็วขึ้น มือบีบหน้าอกฉัน ปากจูบคอ หน้าอก ทุกที่ที่เขาจะสัมผัสได้ ฉันครางไม่หยุด “กร… แม่… แม่จะ…” ความสุขท่วมท้นจนฉันพูดไม่จบ เขากระซิบ “ผมก็เหมือนกัน… แม่… ผมรักแม่” เขากระแทกแรงขึ้น จูบปากฉันอย่างดุเดือด จนเราทั้งคู่ถึงจุดสุดยอดพร้อมกัน ฉันรู้สึกถึงความร้อนของเขาพุ่งเข้ามาในตัวฉัน เราโอบกอดกันแน่น หายใจหอบ เหงื่อท่วมตัว

    “แม่… ผมรักแม่” เขากระซิบ เสียงอ่อนโยน ฉันลูบผมเขา หัวใจเต้นแรงด้วยความรู้สึกผิดปนเปความต้องการ “กร… แม่ก็รักลูก” ฉันพูด เสียงเบา “แต่เราทำแบบนี้อีกไม่ได้” เขาพยักหน้า แต่สายตาของเขาบอกว่าเขาไม่เชื่อ และลึกๆ ในใจ ฉันก็รู้ว่าเราคงหนีความรู้สึกนี้ไม่พ้น ค่ำคืนนั้นเปลี่ยนทุกอย่าง และฉันรู้ว่าเราได้ข้ามเส้นที่ไม่มีวันย้อนกลับ

     

    อ่านต่อ

  • A Forbidden Night

    Admin 0 ความเห็น

    My name is Dr. Natthida, but everyone calls me Natt. I’m a 38-year-old doctor at a private hospital in Bangkok. I’m a single mother, raising my 18-year-old son, Thanawin, or Win, as I call him. I’ve been widowed for years, pouring my heart into my work and my son. I’m tall, about 170 cm, with a figure that turns heads—smooth, fair skin, long black hair, and curves that people notice, though I don’t dwell on it. My colleagues tease that I’m a catch, with my almond-shaped eyes, high cheekbones, and full lips, but romance hasn’t been on my mind. Work and Win are my world. I’ve never thought much about my body, but others say I’m striking—36-inch bust, slim waist, and a presence that’s hard to ignore. I dress modestly, always professional, but there’s a spark in me that I’ve buried deep, maybe too deep.

    It was late, around 10 p.m., and I was still at the hospital. I was about to head home when I remembered a critical patient file I’d accidentally tossed in the trash the day before. It was a careless mistake, and I couldn’t leave without it. The trash from my office would’ve been taken to the basement disposal room by now, so I grabbed a pair of gloves and headed down. The basement was dim, humid, and airless, with a faint stench of garbage. I started rummaging through the bins, my white coat draped over a chair as the heat got to me. It was still stifling, so I unbuttoned my blouse, leaving just a fitted tank top clinging to my skin. Sweat beaded on my forehead as I dug through papers and medical waste, cursing my carelessness.

    Then I heard it—a low murmur from the back of the disposal room, where a small storage area doubled as a break space for the cleaning staff. My curiosity got the better of me. I crept toward the door, heart pounding, and peeked through the crack. What I saw made my breath catch. It was Win, my son, sitting on a wooden bench, shirtless in the dim light. His hand was moving rhythmically, gripping himself, his eyes fixed on a crumpled magazine. My heart stopped when I saw the image—a photo of me from a hospital newsletter, taken at a charity event. I was in a fitted dress, smiling confidently. Win was muttering under his breath, “Mom… you’re so beautiful… I can’t stop thinking about you…”

    My body froze, a mix of shock and something else—something warm and unsettling—stirring deep inside me. I’d never thought of Win this way. He was my son, my pride, a bright kid with his father’s sharp features and a lean, athletic build. But seeing him like this, lost in his private thoughts, his hand moving faster, I felt a rush I couldn’t explain. My cheeks burned, and my legs trembled. I should’ve turned away, but I couldn’t. His low groans, the way he whispered my name—it was wrong, but it lit something in me I’d ignored for years.

    I stepped back, trying to retreat silently, but my foot caught a metal tray on the floor. It clattered loudly, echoing in the quiet room. Win’s head snapped up, his eyes wide with panic. “Mom?!” he gasped, scrambling to cover himself, the magazine falling to the floor. His face was flushed, a mix of shame and something else—desire, maybe. I stood there, rooted, my eyes betraying me as they flicked down to his lap, where he was still half-exposed. My tank top clung to my curves, my chest heaving from the shock. I felt exposed, vulnerable, but also… alive.

    “Win, what are you doing here?” I stammered, my voice barely steady. My eyes kept darting to his body, his strong shoulders, the way his jeans hung low. I should’ve been angry, horrified, but instead, my body was betraying me, heat pooling in places it shouldn’t.

    He stood, hesitant, his dark eyes locking onto mine. “I… I was just… I didn’t mean for you to see.” His voice was low, almost a whisper, but there was no hiding the intensity in his gaze. He stepped closer, and I noticed how tall he’d gotten—almost my height, but broader, stronger. “Mom, I know it’s wrong, but I can’t help it. You’re… you’re everything to me.”

    My heart raced. “Win, this isn’t right,” I said, but my voice lacked conviction. He was close now, close enough that I could feel the heat radiating from him. His eyes dropped to my chest, where my tank top left little to the imagination. “You’re so beautiful,” he murmured, his voice thick with emotion. “I’ve tried to stop, but I see you every day, and it’s… it’s too much.”

    I should’ve pushed him away, but I didn’t. His words, raw and honest, struck something deep inside me. Years of loneliness, of suppressing my own needs, came rushing to the surface. “Win, we can’t,” I whispered, but he was already reaching for me, his hands tentative but firm as they found my waist.

    “Mom, please,” he said, his voice breaking. “Just once. I need you.” His fingers brushed the hem of my tank top, and I shivered, my body responding before my mind could catch up. He lifted the fabric, exposing my stomach, then higher, until my bra was visible, straining against my chest. His breath hitched. “God, you’re perfect,” he whispered, his hands trembling as he touched me.

    I gasped as he pulled me closer, his face inches from mine. “Win, this is wrong,” I said again, but my hands were on his shoulders, not pushing him away but pulling him in. His lips crashed into mine, desperate and hungry, and I kissed him back, my mind screaming to stop but my body surrendering completely. His mouth was warm, urgent, and I tasted the salt of his skin as our tongues met. It was reckless, forbidden, but it felt like the world had narrowed to just us.

    He broke the kiss, his hands fumbling with my bra. “I’ve dreamed about this,” he admitted, his voice raw. “Every night, I think about you… like this.” The bra came off, and he groaned at the sight of me, his hands cupping my breasts, thumbs brushing my nipples. The sensation was electric, sending jolts through my body. I moaned, unable to hold back, as he leaned down, his mouth closing over one nipple, sucking gently while his hand teased the other. “You’re so soft,” he murmured against my skin. “So perfect.”

    I was lost, my hands tangling in his hair as he worshipped my body. “Win… we shouldn’t…” I gasped, but my protests were weak, drowned out by the pleasure coursing through me. He pulled back, his eyes dark with need, and tugged at my skirt, letting it fall to the floor. My panties followed, leaving me bare before him. He stared, his breath ragged. “Mom, you’re… incredible,” he said, his voice thick with awe. “Your skin, your curves… I’ve never seen anything like this.”

    He knelt, his hands parting my thighs, and I trembled as his fingers brushed against me. “Win, what are you doing?” I whispered, but I didn’t stop him. His lips found me, tentative at first, then bolder, his tongue exploring me in ways I’d never experienced. I cried out, my hands gripping his shoulders as waves of pleasure hit me. “Oh, God, Win…” I moaned, my body shaking as he licked and sucked, his hands gripping my hips to hold me steady.

    “You taste so good,” he murmured, his voice muffled against me. “I could do this forever.” His words sent me over the edge, and I came hard, my knees buckling as he held me up, his mouth relentless. I was panting, overwhelmed, but he wasn’t done. He stood, his jeans gone now, and I saw him fully—hard, ready, his eyes burning with need. “Mom, I need you,” he said, his voice desperate. “Please.”

    I should’ve said no, but I couldn’t. I wanted him, needed him, in a way that terrified me. “Win… be gentle,” I whispered, my voice trembling. He nodded, guiding me to the bench, laying me down. He positioned himself between my legs, his hands shaking as he entered me slowly. I gasped at the sensation, the fullness, the intimacy of it all. He moved carefully at first, watching my face for any sign of pain, but I urged him on, my hands pulling him closer.

    “You feel so good,” he groaned, his hips moving faster. “I’ve wanted this for so long.” His hands roamed my body, squeezing my breasts, his lips finding mine again. We moved together, lost in each other, the world outside fading away. “Mom, you’re so beautiful,” he whispered between kisses. “I can’t believe this is real.”

    I moaned, my body responding to every thrust, every touch. “Win… don’t stop,” I begged, my voice hoarse. The pleasure built again, stronger this time, and I clung to him as we moved faster, harder. His hands gripped my hips, his lips on my neck, my breasts, everywhere. “I’m so close,” he gasped, his voice strained. “Mom, I—”

    We reached the peak together, our cries mingling as we clung to each other, the intensity overwhelming. He collapsed against me, his breath hot against my skin, and I held him, my heart racing. We stayed like that, tangled together, the reality of what we’d done settling over us like a heavy blanket.

    “Mom… I love you,” he whispered, his voice soft now, vulnerable. I stroked his hair, my mind a whirlwind of guilt and desire. “I love you too, Win,” I said, my voice barely audible. “But we can’t… we can’t do this again.”

    He nodded, but his eyes told me he didn’t believe it. And deep down, neither did I. The night had changed everything, and I knew we’d crossed a line we could never uncross.

     

    อ่านต่อ

บทความล่าสุด

ยอดนิยมมากที่สุด